Bodrum - Lipsi

26 mei komen we aan in Vathi, een klein dorpje op het Griekse eiland Kalimnos. Het haventje ligt verscholen in een fjordachtige baai en verder landinwaarts ligt het aan een valei omgeven door hoge bergen. De rotsachtige kliffen en kale bergen zijn geliefd om bergbeklimmingstochten te ondernemen.  Het haventje is klein, er liggen wat vissersbootjes en er is een klein werfje. Er ligt nog een ander jacht, een Zwitser die ons helpt met aanleggen.  We liggen ver van de kade omdat er grote keien onder water liggen en moeten met de bijboot naar de kant. Het water is superhelder wat ons verleidt om een nog even te zwemmen om wat af te koelen. Dat laatste lukt aardig want het water is nog erg koud.  

28 mei varen we om de zuidkant van het eiland naar de baai van Vlikhadia. Net buiten Vathi zien we een dolfijn op tegenkoers.

In Vlikhadia zijn we het enige zeiljacht en hebben het baaitje voor ons alleen. 

We bezoeken het lokale Sea world museum. In het museum is een grote privéverzameling te zien van opgedoken spullen door de sponsduiker Stavros Valsamidis.  Het is een indrukwekkende verzameling.

We ronden het eiland langs de westkant en gaan naar de havenplaats Lakki op het eiland Leros. Er komt veel wind en we hopen hier te kunnen schuilen. Onderweg zien we een halo om de zon, dat voorspelt niet veel goeds.

We zijn niet de enigen die dit bedacht hebben, de marina is vol maar we vinden nog wel een plekje aan de gemeentelijke kade.

Leros kennen we nog van vorig jaar. Wim haalt de benodigde Griekse stempels bij de havenautoriteiten, de gevreesde nieuwe belasting voor jachten wordt gelukkig nog niet geïnd, de nieuwe belastingwet blijkt niet uitgevoerd te worden omdat het op de Griekse havenkantoren ontbreekt aan computers en pinapparatuur. De verwachte wind en regen komt snel en opeens is iedereen druk met lijnen en anker om vrij van de kade te blijven. Het poeiert een paar uur stevig door waardoor er behoorlijk wat deining ontstaat. In de nacht wordt het weer rustiger en als we ´s ochtends aan dek komen zit alles onder het zand.

Vanuit Leros varen we met een mooi briesje naar het eiland Patmos, waar we aan de kade van het plaatsje Skala een plek  vinden. De StrØmhella komt gezellig naast ons liggen. Deze aluminium Koopmans is de oude Jantine IV en David en Wendy hebben we eerder  in Finike ontmoet.

´s Ochtends gaan we op pad voor een mooie wandeling bergop naar Chora, de vroegere hoofdstad van het eiland Patmos. Halverwege de wandeling naar Chora is de Grot der Openbaringen en de bijbehorende kerk van de heilige Anna. In deze grot heeft Johannes tijdens zijn ballingschap het Bijbelboek Openbaringen geschreven.  In de grot is ondermeer een stenen lessenaar te zien. We mogen hier binnen geen foto´s maken.

 In de Chora staat op de top van de heuvel het klooster  van Johannes, dat met zijn dikke muren en kantelen veel weg heeft van een burcht.

Op het binnenplein van het klooster zijn veel bogen en mozaïekvloeren. In de kerk zijn oude fresco´s te zien en in het museum zijn kostbare juwelen, priestergewaden, relikwieën en boeken te zien.

Het uitzicht over de baai is prachtig.

Het weer is onbestendig en er wordt alweer een harde wind uit het zuidoosten voorspeld. Omdat de haven van Patmos open ligt naar het zuidoosten vertrekken we naar het eiland Lipsi. Onderweg worden we een tijdje achtervolgd door een grote tonijn, we denken een bluefin tonijn. Het is een flinke vis van ruim een meter lang, te groot voor ons vistuig. Hij zwemt dicht achter ons aan vlak onder het wateroppervlak, tikt af en toe het roer aan duikt weer naar beneden en komt dan weer achter ons aan zwemmen.  

In Lipsi ligt het ponton al helemaal vol en vinden we nog een plekje aan de kade.

Lipsi is een klein eilandje, dat met zijn witte huisjes,  blauwe luiken en vele kappelletjes en kerken typisch Grieks aandoet.

Lipsi is het enige dorpje op het eiland met ongeveer 700 inwoners. Het is heuvelachtig en we maken een paar mooie wandelingen.  

We ontmoeten er nog meer Nederlanders die in deze omgeving al jaren rondvaren.  De harde zuidoosten wind is geluwd en na een korte adempauze blaast het nu uit het noordwesten, wat ons noodzaakt de boot naar het ponton te verplaatsen, want we liggen aan lagerwal. Er zijn een paar schepen vertrokken dus er is gelukkig een gaatje voor ons vrijgekomen. De harde wind blijft naar verwachting nog een poosje doorstaan zodat  we hier nog  wel een paar dagen zullen blijven, wat we beslist niet erg vinden.

Marmaris – Bodrum

12 mei vertrekken we uit Marmaris op weg naar Serçe Limani, een fjordachtige baai met een nauwe ingang waar een archeologisch team een 11^de eeuws Byzantijns wrak heeft geborgen dat nu te zien is in het museum in het kasteel van Bodrum.  Het is hier erg rustig, we zijn het enige schip dat hier voor anker ligt. Een Turk met een bootje komt met zijn handeltje langs en probeert wat prullaria te verkopen. Iedereen wil wat van je in Turkije en probeert wat aan je te verdienen en omdat hij speciaal voor ons helemaal hier naar toe is geroeid kopen we een potje honing. ´s Morgens vertrekken we met bestemming Bozburun. De wind is tegen zodat we moeten kruisen. We tikken bijna Simi aan, een Grieks eiland hier vlak voor de kust. Bozburun is een klein plaatsje met een grote werf waar mooie Gulets worden gebouwd. In Bozburun is een jachtclub en in de besloten baai zijn een paar wedstrijdcatamarans aan het trainen.

Als we de volgende dag vertrekken gaan we via de nauwe passage bij het eiland Kizil Adasi de baai uit. Jacqueline staat voorop om te kijken of er rotsen in de weg liggen, langzaam varen we door het ondiepe stukje in prachtig helder azuurblauw water.

Als we in Keçi Bükü aankomen staan ze bij de steiger van een restaurantje driftig te zwaaien, het systeem van een gratis ligplaats als je er komt eten bevalt ons wel. Het restaurant met hotel is pas overgenomen, alles ziet er netjes uit en het personeel doet zijn uiterste best. Sedat de Turkse ober komt bij ons zitten en knoopt een praatje aan, hij heeft vier jaar een Nederlandse vriendin gehad en vindt het leuk om Nederlanders te ontmoeten. Het is nog niet druk in het voorseizoen dus hij heeft tijd genoeg om te kletsen en ons te voorzien van gratis drankjes. We blijven er twee dagen en eten er heerlijk. We krijgen nog een stapeltje brochures mee om Cennet Marine bij onze vrienden aan te prijzen.

In de baai is een landtong waar diverse bussen stoppen om de toeristen even te laten pootje baden.

pootje baden

Dit vaargebied is ideaal om te cruisen, je vaart van baaitje naar baaitje met goed beschutte ankerplekken. In de baai van Selimiye ankeren we voor het strand. De eerste indruk is dat het een stil plaatsje is, maar we vergissen ons want het is zaterdag en dan is het wisseldag. De volgende dag is er een nieuwe lading toeristen aangekomen en zijn de strandstoelen weer redelijk bezet. In een zijstraatje zien we een eenvoudig Turks eethuisje waar de plaatselijke bevolking zit te lunchen. Het ruikt erg lekker, we gaan naar binnen en kunnen kiezen uit een aantal gereedstaande gerechten. We lunchen voortreffelijk en hoeven maar 8 euro af te rekenen.

We zitten nu achter in de baai van Hisarönü en kruisen met een mooie wind de baai uit. Onderweg passeren we een bizarre rotsformatie.

In Kuruca Bükü laten we ons anker vallen en gaan we met de bijboot naar de wal om de omgeving te verkennen. We belanden in een vakantiepark, het is zondag maar bijna alle vakantiewoningen zijn leeg. Na een flinke wandeling over de boulevard komen we bij een tentje waar wat meer leven is en scoren we een biertje met heerlijke kalamaris.

De volgende dag kruisen we weer verder de baai uit, maken een slag tot aan het Griekse eiland Simi en na een mooie zeildag belanden we in Datça. Onderweg passeren we nog een gulut onder zeil.

Onze laatste tocht de grote baai van Hisarönü uit ankeren we in Knidos. Knidos is een antieke stad en is onder meer bekend om het beroemde beeld van de naakte Aphrodite, de mooiste der godinnen. Het beeld is spoorloos verdwenen, er zijn alleen nog kopieën te zien in diverse buitenlandse musea. We liggen midden in een archeologisch park voor anker met rondom de ruïnes van de oude stad, heel bijzonder.

Er komt wind, we gaan om de punt bij Knidos de baai van Gekova in. Eerst hebben we een vervelende knobbelige zee zonder wind, maar na een tijdje krijgen we de beloofde wind. Het grootzeil staat aan bakboord, vastgezet met een bulletalie, zodat het grootzeil geen klapgijp kan maken en de kluiver staat aan stuurboord uitgeboomd. De wind trekt aan tot ruim 30 knopen en we stuiven de baai in.

Na het eilandje ´one tree´ (een boom) gaan we de baai Búyük Çati in en ankeren er met een lijn achter vastgemaakt aan een boom.

Wim gaat met de bijboot naar de wal. Er liggen een paar vissersbootjes verder is er niets te beleven. Een perfecte ankerplek midden in de natuur.

We trekken weer verder de baai in naar een prachtige baai Degirmen Bükü. In Okluk vinden we een mooie aanlegplaats met gratis douches (een grote regendouche, heerlijk!), electra en water. Oh ja, het wordt op prijs gesteld als je er een hapje eet. Er komt een Nederlandse schipper bij onze boot kijken en hij ziet Medemblik als onze thuishaven. Hij heeft in Medemblik gewoond en is nu schipper op een mooie Jongert.

Bij de ingang van de baai vinden we een beeldje van een zeemeermin.

Naar het eilandje Sehir Adalari is het maar vijf mijl, op het eiland staan ruïnes van een oude stad en is bekend om zijn strand Cleopatra Beach. Het zand zou door de geliefde van Cleopatra vanuit Afrika zijn verscheept naar dit eiland en uit onderzoek is gebleken dat de structuur van het zand overeenkomt met de structuur van het Afrikaanse zand. Het strand wordt dan ook de gehele dag door twee man streng bewaakt. Tussen de ruïnes op het eiland zien we mooie bloemen, schildpadden en zelfs slangen. De ankerplaats is een idylisch plekje.

Cleopatra beach

We vertrekken iets vroeger dan normaal om op de motor de baai uit te komen naar Cökertme. De heersende wind is tegen en rond de middag trekt ze stevig aan.  Als we halverwege zijn trekt de wind al stevig aan en onder het zout van het vele buiswater arriveren we in Cökertme. We worden opgewacht door drie verschillende restauranthouders die staan te zwaaien om ons te verleiden aan hun steiger af te meren. Vandaag niet, we gaan zelf koken en ankeren in een baaitje dichtbij. Even later komen ze met snelle bootjes om beurten hun visitekaartje afgeven.

Onze laatste Turkse haven is Bodrum, een sjieke jachthaven met sjieke prijzen. We arriveren vroeg en gaan de stad bekijken, waaronder het kasteel dat bij de ingang van de haven staat.

De volgende ochtend klaren we uit en na vele loketten en de nodige stempels mogen we vertrekken. We maken onze laatste Lira´s op  met boodschappen en een ijsje.