Porto Pollença (Mallorca)-Addaya (Menorca)

Na een week verlaten we zondag 24 juni de ankerbaai van Pollença. De website is weer bijgewerkt vanaf het terras van het Daina hotel, waar we inmiddels vaste klant zijn.

De oversteek naar Menorca is 32 mijl, een mooie dagtocht. In Cala Degollador vlak voor de haveningang van  Ciutadella vinden we een ankerplek met uitzicht op het Castell de Sant Nicolau die al eeuwen de haveningang bewaakt.

Het is 24 juni  fiesta de Sant Joan, het grote jaarlijkse feest van de stad. Steigerende paarden in de straten en op het Placa Sant Joan vormen het hoogtepunt van dit feest. Het ziet zwart van de mensen en op het Placa Sant Joan staat het vol met jongeren. Als er een fluitsignaal klinkt gaat de menigte juichen en wordt er midden in de mensenmassa een pad vrijgemaakt waar ruiters met hun paarden door galopperen en proberen met een lans een ring te steken. Als dit lukt gaat iedereen uit z´n dak, gaat de muziek spelen en laat de ruiter de ring vallen waarna de menigte zich op de ring stort. Na een fel gevecht wordt degene die de ring heeft weten te bemachtigen op de schouders naar de overspanning gedragen en hangt de ring weer terug. Het is een variant op het ringsteken wat we in Zeeland kennen maar hier gaat het er iets heftiger aan toe.

fiesta de Sant Joan

fiesta de Sant Joan



De volgende ochtend bezichtigen we de stad, de schoonmaakploegen zijn nog vollop bezig de rommel van het feest op te ruimen en de winkels zijn helaas dicht. In de oude stad treffen we mooie gebouwen en leuke straatjes en pleinen.

We laten de stad achter ons en gaan de zuidkust van Menorca verkennen die bekend staat om zijn mooie stranden. In Cala Son Saura laten we ons anker in het kristalheldere water vallen en zwemmen  een rondje om de boot om af te koelen.

Santa Galdana is een prachtige baai met mooie rotspartijen. Het is er druk met geankerde jachten waardoor we weinig ketting kunnen uitvieren,  Wim inspecteert met zijn nieuwe duikbril of het anker goed ingegraven is.

We bezoeken Cala Coves met haar prehistorische grotten, ankeren hier even maar besluiten in de naastgelegen Cala en Porter te overnachten omdat die wat ruimer is.

De wind gaat naar het zuiden draaien en we besluiten door te varen naar Mahón, de hoofdplaats van het eiland met haar grote natuurlijke haven waar je bij alle winden beschut ligt.

Onderweg passeren we nog mooie inhammen en grotten langs de kust, het is verbazend hoe dicht deze cala´s elkaar opvolgen en steeds weer een andere vorm hebben.

De haven van Mahón is ooit door de Engelsen gebruikt als marinebasis, en dat is te zien aan de grote forten die nu dienst doen als museum. Wij ankeren in Cala Taulera tussen de forten in. Hier ontmoeten we Hans en Liesbeth van de Kulkuri, een gezellig weerzien.

Als we de stad bezoeken is het 39 graden, iets te veel van het goede en zeker te warm om een stad te bezichtigen. Iedereen loopt te puffen. Dat deze stad vroeger een Engelse marinestad was is goed te zien  aan de bouwstijl van de historische gebouwen.

Het is al een paar dagen hittegolf en zwemmen is de enige manier om af te koelen. We zwemmen naar de Kulkuri en drinken daar wat en net als we terug willen gaan steekt er een bui op en gelijk begint het flink te waaien. Opeens hectiek, een heleboel jachten slaan van hun anker en het is opeens chaos. Wij blijven gelukkig goed liggen en moeten alleen een Spaans schip afduwen. Een catamaran waar niemand aan boord is drijft de baai uit, maar iedereen is druk met z´n eigen boot. Het schip blijft uiteindelijk hangen in een bocht en Wim gaat samen met een Engelsman poolshoogte nemen. Het anker heeft weer gepakt en zo te zien heeft hij geen schade. Later blijkt dat zijn bijboot die op een strandje lag ook weggewaaid is en ook die moest in veiligheid gebracht worden.  De andere ochtend komt de eigenaar pas weer terug en kan nog net zien dat z´n boot door de havenautoriteiten wordt weggesleept. Voor € 123 kan hij hem weer gaan ophalen.  Ons plan was eigenlijk om deze avond naar de voetbalfinale Spanje-Italië te gaan kijken, maar met deze wind zien we er maar vanaf en blijven aan boord en luisteren naar de Spaanse radio en horen zo de Spanjaarden winnen.

Dinsdag 3 juli verlaten we de haven van Mahón , net buiten de haven ligt een Amerikaans fregat dat zich voorbereidt op hoog bezoek. 

Wij varen verder naar Es Grao, een klein vissersplaatsje dat ligt aan en hoefijzervormige baai met een mooi zandstrand. Wim gaat ´s-morgens met de bijboot naar de wal vers brood halen. Als er wat lekkers te krijgen is neemt hij dat meestal mee, vaak zijn er chocoladecroissants te krijgen, ditmaal heeft hij ensaimada´s gekocht, ze zien er uit als de zeeuwse bolus, niet met stroop maar met poedersuiker. Het deeg is heel luchtig en ze smaken lekker, maar een echte Zeeuwse bolus zou ons nog beter smaken.

Addaya ligt aan een smalle diepe inham waar we beschut kunnen ankeren. Langs het water staan mooie villa´s en vakantiehuizen. Het is hier erg rustig en we blijven hier een paar dagen.

Inmiddels zijn we ruim twee maanden op de Balearen, een prachtig vaargebied. Ons plan is om over te steken naar Sardinië, en zullen na 8 maanden Spanje verlaten.

Adios, hasta luego

Porto Petro – Porto Pollença (Mallorca)

Vanuit Porto Petro varen we verder langs de oostkust van Mallorca naar Porto Colom. Porto Colom ligt aan een beschutte baai waar we goed kunnen ankeren. We lopen naar de kleine oude stad waar historische aanlegplaatsen van de vissersboten zijn met opslagplaatsen onder de kade.

De oude stad ziet er wat slaperig uit met veel gesloten luiken. Het plein en de kerk fleuren de boel nog een beetje op. Verderop rond de baai zijn veel terrasjes en restaurants die inspelen op de vele Duitsers die op het eiland zijn met grote tv-schermen op de terrassen zodat ze  naar de wedstrijd Nederland – Duitsland kunnen kijken. Wij hebben een voorgevoel dat we beter niet naar deze wedstrijd kijken. Vanaf ons schip horen we ´s-avonds de Duitsers juichen en weten we genoeg.

De volgende haven is Porto Cristo, een klein haventje. Ankeren zien we niet zitten in de nauwe toegang naar de haven, er staan te veel golven en er is weinig ruimte dus meren we af aan de kade. De haven is smal en langgerekt en het plaatsje is levendig. Direct naast de  haven is een mooi strand, maar de meeste toeristen komen voor de grotten. We willen naar de Coves del Drac (drakengrotten), ongeveer twee kilometer lopen vanaf de haven. Deze grotten zijn groot en bevatten een ondergronds meer dat 177 meter lang is en 30 meter breed.  Het gewelf is erg mooi. Er hangen duizenden fijne stalactieten in groepen dicht op elkaar. De stalactieten en stalagmieten worden mooi verlicht en op het eind krijgen we nog een concert vanuit bootjes op het meer.  

Voor we zondag 17 juni  vertrekken gaan we nog even naar de zondagsmarkt op de kade. We kopen lekkere verse Mallorquin sinaasappels.

We ronden de noordoostkant van Mallorca en hijsen de halfwinder. Dit grote voorzeil voor licht weer gebruiken we niet vaak. Het duurt dan ook even voor het gehesen is maar het is altijd weer een mooi gezicht om dit grote kleurige zeil te zien staan.

Omdat we zo lekker gaan, varen we de baai van Alcudia voorbij en gaan we naar Porto Pollença. We ankeren in de ruime baai, een goede beschutte ankerplek.  Er is een goede aanlegplaats voor de bijboot. Vlak bij onze ankerplek is een landingsbaan voor een watervliegtuig dat iedere dag opstijgt voor een oefenrondje en weer landt met veel lawaai.

Vanuit Porto Pollença zijn goede busverbindingen naar de rest van het eiland, zo bezoeken we de oude vestingstad Alcudia. De stadsmuren en het centrum zijn mooi gerestaureerd, veel leuke winkeltjes en terrasjes waar we na onze rondwandeling verhit neerploffen voor een koel drankje.

Op de terugweg met de dinghy naar de Zephyr worden we een beetje nat. Het is bijna een halve mijl varen naar de boot en er staan gemene korte golfjes.

Dinsdag is het heel erg warm en benauwd weer en ´s avonds zien we in de verte wat onweer. Het levert ons ´s nachts alleen een paar spetters regen op. Als we ´s morgens aan dek komen zit de hele boot onder het sahara zand. We gaan aan de slag en maken de hele boot schoon. Daarna nemen we de bus naar Pollença wat 6 kilometer landinwaarts ligt. Pollença is een mooie oude stad aan de voet van het Serra Tramuntana gebergte. Er is een prachtig uitzicht over de stad vanaf de Calvarieberg. Daar moeten we echter wel eerst de trappen van de kruisweg naar de El Calvarikapel voor beklimmen. Het zijn 365 treden, één voor elke dag van het jaar.

De parochiekerk heeft een mooi roosvenster in de gevel en het donkere interieur is versierd met prachtige schilderijen.

We hebben Mallorca gerond maar beslist nog niet alles gezien en wat ons betreft komen we hier nog een keer terug. Vanaf ons wifi terras bij een plaatselijk hotel checken we de mail en het gastenboek of we nog leuke post hebben. We bekijken de windverwachting voor de komende dagen en wachten op een goed moment om over te steken naar Menorca.

Cala Tarida (Ibiza) – Formentera - Porto Petro (Mallorca)

Met een mooi windje zeilen we onderlangs Ibiza naar het eiland Illa Espalmador. Dit kleine  3 kilometer lange eiland ligt tussen Formentera en Ibiza. Aan de zuidkant van dit eilandje is een mooie baai die beschut is bij noorden- en oostenwind. Het eiland is privébezit maar de baai, het spierwitte strand en een paar paden zijn vrij toegankelijk. We ankeren in azuurblauw water, het wordt hier ook wel de Carieb van de Middellandse Zee genoemd, heel erg mooi. Het is wel even zoeken naar een plekje want er komen hier veel schepen voor een dagje ankeren en zwemmen, velen varen echter eind van de dag weer terug naar Ibiza. Op het eiland is een zwavelhoudende modderpoel waar menigeen een bad neemt in de warme kleffe modder en zich daarna weer in zee afspoeld. Wij vinden het maar stinken en houden het bij zwemmen en zonnen aan het strand.

Het eiland Formentera staat bekend om zijn mooie stranden en mooie kustlijn. De beste manier om het eiland te verkennen is per scooter. Wim en Richard gaan langs de vele verhuurbedrijfjes en komen de dames ophalen met een quad. Lekker stoer en wel zo veilig want met zo´n quad ga je niet onderuit op de vele onverharde paden.

We scheuren het hele eiland over en rijden tot de vuurtoren de la Mola, van waar we een prachtig uitzicht hebben over het eiland en de zee. Langs de weg naar La Savina zijn de zoutmoerassen waar tot 1955 commerciële zoutproductie plaatsvond. Het gebied Ses Salines is nu tot natuurgebied verklaard. Het staat bekend om de vele vogels en in het zomerseizoen worden de moerassen ook door flamingo´s bezocht. Wij zijn echter te vroeg in het seizoen want er is geen flamingo te zien.

Vlak bij onze ankerplek maken we een wandeling over de grillige rotsen. Het zachte zandkalksteen is helemaal uitgesleten met gaten en gekke vormen. Ook de schaarse begroeiing is door de wind gevormd. Langs de kust staan vele boothuisjes, sommige heel mooi, andere helemaal verwaarloosd.  

Na een paar dagen wordt er zuid- zuidwesten wind voorspeld en dat is niet gunstig voor onze ankerplekken bij Formentera en Illa Espalmador. We varen naar Ibiza, tanken water in Eivissa en ankeren bij het plaatsje Santa Eularia des Riu vlak voor de haven en het strand.  

De ankerplek is niet ideaal door de vele boten die in- en uit de haven varen en ook doordat deze open is naar het zuidoosten beginnen we steeds meer te rollen. De volgende dag verkassen we naar Cala Pada iets verderop. Een mooie ankerplek maar ook hier zetten de golven door en liggen we weer erg te rollen. We hebben hier zowaar internet aan boord van een barretje op het strand en kunnen de website weer eens bijwerken.

De wind blijft uit de oosthoek komen en we varen om het eiland heen naar Portinatx waar we hopelijk rustiger kunnen liggen. Dit was onze eerste stop op het eiland Ibiza en hiermee is ons  rondje Ibiza compleet. In de baai van Portinatx liggen we heerlijk rustig aan een gezellig strand. Om ons heen waterfietsen en zwemmers die zich buiten de afgebakende strandzone wagen.

De wind blijft onze route bepalen. Er wordt voor maandag noordenwind verwacht en dat is niet gunstig omdat de baai van Portinatx open ligt naar het noorden. Zondag 11 juni wordt er een gunstige wind voorspeld voor de overtocht naar Mallorca en we besluiten niet langer in Portinatx te blijven en weer over te steken naar Mallorca. Het is een vermoeiende tocht door de onrustige golven, we worden steeds heen en weer geslingerd. Na 11 uur zeilen valt ons anker in de baai van Palma Nova.

We ronden nu het eiland Mallorca langs het oosten en onze eerste stop is Porto Petro. Onderweg komt er een verkenningsvliegtuig tweemaal laag overvliegen. We hadden eerder al op de navtex gezien dat er een militaire oefening gaande was in de buurt. Een tijdje later zien we ongeveer twee mijl van ons vandaan rook op het water. Een rooksignaal kan betekenen dat iemand in nood is. We zien geen bootje of reddingsvest. We besluiten toch even te gaan kijken en verleggen onze koers. Even later worden we opgeroepen door Palma Radio, ze hebben ons gezien met behulp van ons AIS signaal en vragen of wij rook zien. Wij melden dat we inderdaad rook zien en inmiddels die richting opvaren maar al snel is de rook gedoofd en we zien verder niets. We speuren de omgeving af met de verrekijker en kunnen niks ontdekken. Nadat we dit gemeld hebben worden we bedankt voor de medewerking. Of het ernst was of een oefening is ons niet duidelijk, we houden het maar op het laatste.

Na een tocht van 35 mijl met windkracht 5 die onderweg tegen wordt komen we aan in Porto Petro. Porto Petro ligt in een beschutte baai, er staan prachtige villa´s omheen en rondom de  haven zijn een paar leuke restaurantjes. In de haven liggen typisch Mallorcaanse bootjes die we hier overal zien. Jacqueline vindt een kapper in Porto Petro en waagt het er op. We genieten van deze mooie baai, ons ontbijtje buiten en blijven hier nog twee dagen liggen.