Salerno – Lipari eilanden

Wim gaat afrekenen bij de haven van Salerno. Er wordt nog wat onderhandeld over de prijs. Pinnen? Nee dat kan niet, het pinapparaat is kapot. Dan maar contant, als betalingsbewijs krijgen we een geel memovelletje mee. Dat geld verdwijnt dus in de zakken van het havenpersoneel. We worden dan ook uitbundig uitgezwaaid door het havenpersoneel.

We varen zuidwaarts naar het plaatsje Agropoli. Een mooi haventje met de oude stad op een heuvel. De havenmeester haalt een boot voor ons weg zodat wij een plaatsje hebben.

 

Het weerbericht voor de volgende dagen is onbestendig met onweer. We trekken nog een stukje verder naar het plaatsje Acciaroli. Acciaroli heeft een kleine vissershaven met plek voor jachten. We krijgen een dikke mooringlijn om ons schip aan vast te leggen welke eerder geschikt is voor een visserkotter dan voor een jachtje. Gelukkig krijgen we hem nog rond de bolder belegd. Er zijn een paar leuke straatjes waar opvallend veel winkeltjes zijn. Overdag is het er stil en tegen de avond komt het een beetje tot leven. We zijn dan ook verbaasd waar al die winkeltjes van bestaan. Bij de plaatselijke bakker zien we twee dagen later nog steeds hetzelfde scheefgezakte gebakje liggen. Op woensdagavond denken we eerst dat er een feest is, maar het blijkt een herdenking te zijn van een twee jaar geleden vermoorde ex minister die uit dit dorpje komt. 

 

Na vier dagen is het weer opgeklaard en varen langs Kaap Palinuro naar het levendige plaatsje Camerota. We worden vriendelijk opgevangen, de mannen spreken geen woord Engels en wij een paar woordjes Italiaans, toch begrijpen we elkaar. ´s –Avonds arriveren er nog twee grote spiksplinternieuwe motorjachten. De bemanning knoopt een praatje aan en vinden ons schip heel erg mooi. Ze zijn op weg van de fabriek naar de bootshow in Nice. Daarna gaat het schip op transport naar Florida naar de eigenaar. Op Wim z´n vraag wat zo´n schip nou per uur verbruikt krijgen we als antwoord: vanaf de fabriek in oost Italië om de laars heen naar Nice 16.000 liter!

In deze haven breken we het record hoogste havengeld en blijven dan ook maar een nachtje.

De kust van de golf Palicastro is erg mooi met steile rotswanden en een ravijn die in zee uitmondt en grotten. Een daarvan lijkt wel een driekamerappartement.

 

Het havenplaatsje Scario ziet er schattig uit met pastelkleurige gevels en een mooi kerkje met aparte klokkentoren. ´s-Avonds is er live muziek ter ere van het feest van de geboortedag van Maria.

 

Langs de kust zouden we voor de volgende geschikte havens twee keer 50 mijl moeten afleggen, wat ons doet besluiten een lange tocht naar de Lipari eilanden te maken. Onderweg krijgen we bezoek van een paar dolfijnen. We kienen het zo uit dat we ´s-nachts het eiland Stromboli passeren. Dit eiland is een actieve vulkaan die op gezette tijden rommelt, dampt en vuur uitstoot. De laatste vreselijke uitbarsting was in 1930. Wij zien ´s-nachts boven de vulkaan een rode gloed van de lava, eigenlijk hadden we op iets meer spektakel gerekend. Na 21 uur en 100 mijl op het log laten we ons anker bij het eiland Salina vallen. We zijn toe aan een tukkie.

 

 

Salina is een eiland dat bestaat uit twee uitgedoofde vulkanen.

 

 

 

Nadat we weer wat bijgeslapen hebben zeilen we langs het eiland Lipari naar het eiland Vulcano. Ook deze vulkaan is nog actief en er komt voortdurend rook uit en af en toe zwavelstromen. We ankeren bij Porto di Levante met boven ons de Gran Cratere (391 m). Vlak bij onze ankerplek is een natuurlijk zwavelbad met modderig water van 40 graden en het stinkt hier geregeld naar rotte eieren.

 

 

 

 

 

 

 

We zijn niet de enige bezoekers van deze eilanden, de ferry´s stuiven af en aan.

 

´s-Ochtends komt er een visser langs met zijn verse vangst van de afgelopen nacht. Wim is al een echte onderhandelaar en scoort voor een mooie prijs 3 dorades. Onze eigen inspanningen om vis te vangen onderweg zijn de laatste tijd niet geslaagd dus deze visjes zullen goed smaken.

Er trekt een koufront over met verwachte windkracht 7 uit noordwest en later zuidwest. Buien met kans op onweer in de nacht. We liggen hier goed en wachten tot de depressie is overgetrokken.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ponza (Pontine eilanden Italië) - Salerno

Ponza is een druk havenplaatsje, veel jachten en veerboten van het vaste land doen het eiland aan. De veerboten varen af en aan en liggen soms buiten te wachten om het kleine haventje in te varen. In het hoogseizoen is in de haven nauwelijks een ligplaats te bemachtigen. Elke steiger wordt beheerd door een Ormeggiatori, dit zijn zelfstandige ondernemers die een stuk van de haven gepacht hebben. In het hoogseizoen slaan ze hun slag en vragen de hoofdprijs voor een ligplaatsje. De Italianen betalen grif voor de schaarse plekjes en reserveren vaak vooruit voor hun vakantie. Degenen die te laat zijn of een minder dikke portemonnee hebben ankeren buiten de haven en gaan met de bijboot naar de wal. Maar dat is zelfs op Ponza een probleem omdat de Ormeggiatori zelfs voor een bijboot geld wil zien en er geen openbare steigers zijn. Wij weten uiteindelijk tussen de lokale vissers nog een plekje voor de bijboot te bemachtigen.

 

 

 

Voor de echte grote jachten is in de haven ook geen plaats, maar die hebben personeel die de gasten even naar de wal brengt.

 

 

Vanaf onze ankerplek hebben we een mooi uitzicht op de haven, en er is altijd wel wat te zien. De Guardia Finance komt met een grote boot tussen de geankerde jachten manouvreren. Een man of 8 aan boord en op het voordek staat een kanon en een mannetje met een groot schepnet aan een lange stok. Zo zien we ze onze richting op komen, gelukkig maken ze een bocht en een Italiaans jacht krijgt met het schepnet een formulier aangereikt wat ingevuld moet worden. Ondertussen blijft het schip wachten en als de formaliteiten zijn afgewerkt verdwijnen ze weer.

 

27 augustus verlaten we Ponza, varen nog eens langs de mooie kust en steken dan over naar Isola di Ventotene. Een klein eiland waar we voor het plaatsje ankeren. Om een uur ´s-nachts worden we wakker en ligt ons schip stevig te stampen achter het anker. De wind is gedraaid en toegenomen en we liggen lagerwal. Met moeite krijgen we het anker opgehaald en varen weg van de lagerwal richting Isola di Ischia. Onderweg staat er een veneinige korte golfslag en alles zit onder het zout van het opspattende water. Onder de ochtend komen we aan op Isola di Ischia, maar de beoogde ankerplek ziet er niet veel beter uit dus varen we verder richting Capri. Ook op Capri is geen fatsoenlijke ligplaats te bemachtigen dus varen we verder naar Salerno. Onderweg naar Salerno zien we overal bosbrandjes ontstaan op de berghellingen. De helikopters en blusvliegtuigen vliegen af en aan. Om half vijf lopen we dan eindelijk Salerno binnen, moe na een nacht zonder slaap en de lange tocht. We soppen en spoelen gelijk al het zout van de boot en gaan ´s avonds op zoek naar een restaurantje.

 

Vanuit Salerno is het met de trein een halfuurtje rijden naar Pompeii. De Vesuvius heeft deze stad 79 jaar na Christus bedolven met 5 tot 7 meter as en gloeiend puin. Pas in 1594 werd het weer ontdekt doordat werklui met graafwerkzaamheden op muren met wandschilderingen stuitten. In 1748 is men serieus gaan graven naar de antieke stad die men daar vermoedde. Het was een grote stad met ongeveer 10.000 inwoners. We lopen dan ook de benen van onder ons lijf om alles te bezichtigen. Gewapend met plattegrond dwalen we door de straatjes en verdwalen steeds. We verbazen ons erover dat er in die tijd zoveel voorzieningen waren en dat er nog zoveel bewaard is gebleven. De meest kostbare vondsten zijn in het nationaal museum van Napels te zien. We komen voorbij een opslag met opgegraven kruiken en voorwerpen en zien ook een paar afgietsels in gips van lijken die gevonden zijn. Alle hebben ze de handen voor de ogen.

theater



straatje in Pompeii

Forum met Vesuvius op achtergrond

Dansende Faun

muurschildering



Salerno is een grote stad en het middeleeuwse stadscentrum is een soort mini-Napels met nauwe smalle straten, gekleurde huizen met balkonnetjes gebouwd rondom de dom waar paus Gregorius VII ligt begraven. ´s Avonds barst er een hevig onweer los met een stevige plensbui. De andere dag fluit de wind door het want en is het zwaar bewolkt. De ergste hitte lijkt voorbij.

 

St. Florent (Corsica) – Ponza (Pontine eilanden Italië)

St. Florent is een levendig plaatsje waar iedereen over de boulevard flaneert, het is hier zien en gezien worden. Tegen de middag vertrekken de meeste schepen richting het mooie strand van Saleccia en eind van de middag varen ze volgas weer terug. Wie niet met eigen schip in St. Florent is kan met een van de watertaxi´s naar de mooie stranden van Corsica gebracht worden. Wij liggen voor de haven voor anker met nog naar schatting 100 andere schepen en liggen te hobbelen op de golven van de in- en uitvarende schepen.  ´s-Avonds is er live muziek in de citadel waar we vanaf de ankerplek van mee mogen genieten. Het is hard rock, niet meer onze favoriete muziek. ´s-Middags steekt er plotseling een sterke warme wind op met uitschieters van 31 knopen, op het strand zien we het zand opwaaien. Diverse schepen gaan ankerop of houden de motor bij, ons bijbootje waait ondersteboven, gelukkig hangt de buitenboordmotor er niet aan. Een ander schip is minder gelukkig   bijboot met buitenboordmotor belanden ondersteboven in het water, een uurtje later heeft hij hem weer aan de praat. Een andere ´buurboot´ wil als het weer wat rustiger is geworden de buitenboordmotor er weer aanhangen, de man beland met motor en al in het water. Als hij weer boven komt heeft hij de buitenboordmotor nog steeds in zijn handen. Dat is op zich best knap maar hij krijgt hem niet meer aan de praat dus dat wordt roeien naar de wal. 

Woensdag 8 augustus gaan we ankerop en ronden Cape Corse, het noordelijkste puntje van Corsica. De kaap is berucht om de sterke wind die rond het eiland waait. Wij hebben gelukkig rustig weer en moeten zelfs de motor gebruiken.

We ankeren bij de Baie de Tamarone, net voorbij Ile Finocchiarole een rots met een oude vervallen Genuese toren. Op het strand is een restaurantje waar ´s-avonds een feest is met mooie Corsicaanse volksmuziek, het lijkt een beetje op de Portugese Fado.

We staan voor een lastige keuze, gaan we verder langs de kust van Corsica en Sardinië of steken we over via Elba naar de kust van het Italiaanse vasteland. Het wordt Elba, dit is vanuit de Baie de Tamarone een afstand van een kleine 40 mijl. Eenmaal een paar mijl uit de kust van Corsica steekt er een stevige wind op en stuiven we naar het eiland waar Napoleon ooit naar verbannen is. Omdat de wind noordwest is ankeren we aan de zuidkant van Elba bij het plaatsje Marina di Campo. Het is een erg leuk plaatsje waar vooral  Italianen vakantie houden. Er wordt volop geflaneerd op de boulevard en de Italianen zien er graag goed uit. We eten een pizza met een karaf wijn, bier is hier duurder dan wijn, en genieten van de live muziek bij een barretje en de gezelligheid op straat.Om 12.00 uur `s-nachts gaan we weer terug naar ons bootje.

Er wordt zuiden wind voorspelt en na twee dagen kiezen we een andere ankerplaats in de beschutte baai van Porto Azzurro. Onderweg passeren we de ertsmijnen, ze zijn niet meer in gebruik en er rest nu enkel nog wat schroot. Volgens de pilot kan door het aanwezige ijzer in de rotsen de kompassen van passerende schepen afwijken, we checken het even maar ons kompas, waar we weinig op kijken door de GPS, blijft het goed doen.

In de baai van Porto Azzurro is zowaar gratis Wifi  zodat we kunnen skypen en we uitgebreid contact met het thuisfront hebben. Het is vakantietijd en ook hier is het vooral ´s-avonds druk in het plaatsje en is er volop muziek en gezelligheid. We ontdekken in een klein zijstraatje een self service wasserette zodat we de was weer kunnen doen.

15 augustus gaan we weer anker op en zeilen naar Isola Giglio. Onderweg slaat de bilgepomp aan, we hebben lekkage bij de schroefas. Onze schroefas is vetgesmeerd en hoort een paar druppels te lekken, maar nu stroomt het water met een straaltje naar binnen. Wim gaat op onderzoek uit en ligt twee uur te sleutelen terwijl Jacqueline verder zeilt. De bouten van de pakkingdrukker zijn losgetrild en het vetkoord dat dienst doet als pakking ligt onderin de bilge. Alles zit onder het vet en Wim weet het voorlopig te repareren, hij houdt wel wat onderdelen over dus daar moet nog eens beter naar gekeken worden. Terwijl Wim binnen de pakking van de schroefas opnieuw monteert roept Jacqueline ineens, oh een walvis! Een walvis van wel 20 meter kruist onze route en duikt een keer of 6 op en zwemt onder ons door, een machtig gezicht.

Even later doemt Isola Giglio op en al snel zien we het wrak van het cruiseschip Costa Concordia. Een akelige en trieste aanblik van een enorm schip. We ankeren net voorbij de rotsen waar het schip zich heeft lekgevaren, onbegrijpelijk dat het schip hier is gestrand zo dicht onder de kust.

De andere ochtend is de wind gedraaid en loopt de deining de ankerplek in. Het is 7.00 uur ´s ochtends en we vertrekken snel. Eenmaal onderweg wordt het grijs en buien met wind trekken over. Het is ongezellig weer en de wind is tegen, onze bestemming Civitavechia is niet bezeild en we besluiten onze koers te verleggen naar Porto Ercole. In de loop van de dag klaart het weer op en kunnen we ankeren voor een uitgestrekt strand een stukje voorbij de haven. Rond de haven van Ercole staan diverse forten en de Koninklijke familie heeft hier een vakantieverblijf.

De volgende ochtend vertrekken we met een mooi windje richting Civitavecchia, blij dat we de vorige dag in Ercole gestopt zijn. Net voorbij Civitavecchia om Capo Linaro vinden we beschutting tegen de noordwesten deining en ankeren net voorbij de haven van Santa Marinella. Volgens de pilot zou de bodem zand en modder zijn, het blijken echter enkel keien te zijn.

Het is ´s-nachts erg warm, in de boot is het 30 graden en de muggen weten ons te vinden, vooral Jacqueline is erg in trek bij de muggen. De andere ochtend worden we vroeg gewekt door de golven van vissersboten. We verlangen dan ook wel eens naar ons bedje thuis, in het koude Nederland. Met een rustige wind zeilen we verder naar Ostia een grote marina dicht bij Rome. We kunnen onze watertanks weer vullen en het schip een flinke wasbeurt geven. Na een vergeefse poging een monteur te vinden voor de afdichting van de schroefas besluit Wim de pakking zelf nog eens opnieuw te monteren, deze keer lukt het beter en zit alles weer goed.

Het is 35 graden en klef, we vinden het te heet om Rome te bezoeken. We zijn er al eens eerder geweest en hadden het heel graag nog een keer gezien. Wie weet nog een andere keer. We trekken weer verder, op het water met een zeewindje is het beter uit te houden dan op de wal. We zeilen naar Anzio waar in de tweede wereldoorlog de geallieerden zijn geland en van daar uit naar Rome zijn getrokken. Als wij voor het strand ankeren is de sfeer beter, of toch niet? Het is donker en we zitten in de kuip te genieten van ons gebruikelijke kopje espresso na het eten, komt er een grijs patrouilleschip op ons afvaren met vier of vijf geuniformeerde bemanningsleden aan boord. Ze schijnen met een schijnwerper in ons gezicht wat ons compleet verblind. Het is de Guardia Finance, we horen ´ Medemblik  Zephyr ´ dat op de romp staat. Ze gaan weer verder en controleren twee Italiaanse jachten waar ze per jacht ruim een uur aan boord zijn.

We verlaten het vaste land van Italië en zeilen naar de Pontine eilanden. Het eerste eiland dat we aandoen is Isola Palmarola met haar mooie rotskust, witte steille kliffen en helder water.

Het volgende eiland Isola Ponza is ongeveer vier mijl varen. We varen rond het eiland met haar spectaculaire kust en maken veel foto´s, hieronder een kleine selectie uit de 100 foto´s die we hebben gemaakt.