Hier weer een berichtje vanuit Sicilië.
Sicilië hoort bij Italië maar zoals op elk eiland hebben de eilanders daar
andere gevoelens bij. Zo vroeg ik aan de havenmeester in Pozzallo, ´bent U
Italiaan´, het antwoord was ´nee, ik ben Siciliaan´. Net als de meeste eilanden
heeft ook Sicilië haar eigen vlag.
De vlag van Sicilië vindt zijn oorsprong in de volksopstand bekend onder de
naam Siciliaanse Vespers in 1282, die in Palermo
plaatsvond.
De kleuren geel en rood zijn
de kleuren van respectievelijk Palermo en Corleone,
de eerste twee steden die zich tegen de Franse koning Karel van Anjou keerden. Het Siciliaanse symbool van de trinacria in het
midden met de drie beentjes die ronddraaien symboliseren de winden die om de
drie kapen van het eiland waaien.
Een paar kilometer ten westen van Marina di Ragusa ligt het plaatsje Punta
Secca. Hier op de stranden rondom Gela landden in 1943 de geallieerden en namen
Sicilië in, dat later als bruggehoofd diende voor de verdere opmars naar Rome. Er
staat een klein monument ter herinnering aan de landing, nu is het een rustig
badplaatsje met een klein haventje waar zeker in de winter weinig of niets te
beleven valt.
We zijn in Marina di Ragusa druk met de vele sociale evenementen, zo hebben
we er weer een nieuw evenement bij, elke dinsdag is er een bbq. Dave, een Australiër,
heeft de organisatie op zich genomen. Op zich niet vreemd want in Australië is
dit de grootste culinaire hobby en de Aussies laten geen gelegenheid aan zich
voorbij gaan om hun geliefde Barbie aan te steken. Wij doen natuurlijk vrolijk
mee.
Ook aan het progressive dinner nemen we deel. Progressive dinner, wat is dat
nou weer...... we hadden eerst ook geen idee. Het is een drie gangen diner op 3
verschillende boten met elke keer andere mensen. Je weet van te voren niet wie
bij wie eet, dus leer je weer nieuwe mensen kennen. Totaal moet je voor 6 personen
iets klaarmaken. We kiezen voor het dessert en maken tiramisu. Het is een leuke
avond, tussen de gangen door scharrelt iedereen over de steigers op zoek naar
de volgende boot. We eten overal lekker en ook ons toetje is een succes.
In de haven verblijven veel Amerikanen en Thanksgiving Day is voor hun een
belangrijk feest. Traditioneel is dit de dag waarop dank wordt gezegd voor de
oogst en voor allerlei andere goede dingen. We zijn uitgenodigd bij Bridget en
Iain op de Rosanda, samen met Bob en Joanie van de Nemir om dit te vieren. Het
is traditie om op Thanksgiving Day kalkoen te eten, stuffing en zoete aardappelen.
Aan onze kalkoen is gratie verleend, dus eten we kip en spoelen dit alles weg
met de nodige wijntjes. We hebben een gezellige avond.
Op ons verlanglijstje voor de boot staat een stuurautomaat. Als er wind is
doet de windpilot het prima, maar op de motor moeten we handmatig sturen, wat
vooral bij lange tochten en ´s-nachts erg vermoeiend is. Het is een duur
speeltje, maar we hebben toch maar besloten dat het de investering waard is. De
broers Pietro en Guiseppe van Nonsolonautica bouwen de stuurautomaat
professioneel in en houden een proefvaart.
De stuurautomaat bestaat uit een Raymarine SPX 30 computer, electrische besturing direct op de roeras, fluxgate kompas, roerfeedback en een bedieningspaneeel. De computer stuurt aan de hand van het fluxgate kompas maar is ook verbonden met de kaartplotter zodat deze richting een waypoint kan sturen.
´s-Maandags is er een art-group, waar zeilers hun teken- en schildertalent
kunnen ontplooien. Jacqueline doet ook een poging en haar eerste aquarel is
gemaakt.
Tussen alle sociale evenementen door maken we ook nog een uitstapje met de
auto naar Caltagirone. Dit stadje is bekend om het aardewerk dat er gemaakt
wordt. We bezoeken het keramiekmuseum en snuffelen rond in de vele
keramiekwinkeltjes. En natuurlijk beklimmen we de 142 treden tellende trap
Scala delle Sant Maria del Monte die rijkelijk versierd is met gekleurde
majolicategeltjes. De klim naar boven wordt beloond met een mooi uitzicht.
